Stowarzyszenie
Rekreacyjno - Sportowe
Klub 42,2

Marek: „39 PZU Maraton Warszawski za mną.... super impreza, super ludzie, mega fajny wyjazd, zostanie w mojej pamięci do końca życia, za co wszystkim którzy byli tam ze mną z całego serca dziękuje.  Co do samego biegu, super organizacja, a uczucie przy przebiegnięciu linii mety nie potrafię opisać. Łzy same pojawiły się w oczach. Przebiegłem królewski dystans....( chociaż muszę przyznać tu zupełnie szczerze że nie byłbym w stanie zrobić tego bez wsparcia Przyjaciół z Klubu 42,2) . Maraton nauczył mnie jednego. Pokory. Widok ludzi na 30, 34,38 czy 40 km których wyprzedzaliśmy , mając w głowie świadomość że popełnili gdzieś na początku mały błąd za który teraz płacą, a którego nam dzięki Bogu udało się uniknąć ( przypadek Kenijki kilkaset metrów przed metą mówi wszystko). Każdy ma swoje założenia przed biegiem, każdy walczy o coś innego, ale po tym biegu utwierdziłem się w przekonaniu że jeśli będę biegł następny maraton, nie chcę wypruwać z siebie flaków, chcę pobiec również dla tych kibiców, dla tych dzieciaczków które czekają aby przybić im piąteczkę, bo to daje niesamowitego kopa .  Nie zapomnę tego. 

P.S  Chciałbym powiedzieć że bardzo zasmuciła mnie wieść o śmierci jednego z biegaczy na trasie ( myślę że mogę powiedzieć kolegi, wszak jesteśmy wszyscy biegającą rodziną) . Cześć Jego Pamięci (*)(*)(*)”

Tomek: „Kilka dni po debiucie na trasie 3 Maratonu Gdańskiego podjęliśmy w kilka osób decyzję, że biegniemy jesienią w Warszawie. Już wiosną zarezerwowaliśmy bilety lotnicze oraz zarezerwowaliśmy miejsca noclegowe. Mijały kolejne tygodnie a my coraz bardziej żyliśmy tym wyjazdem. Nigdy nie zapomnę nie tylko naszych wspólnych przeżyć w Warszawie ale też radosnej atmosfery odliczania kolejnych tygodni. Bardzo cieszyłem się na ten wyjazd. Gdy nareszcie nadszedł piątek – dzień wylotu –  byłem już gotowy od kilku dni, kilka razy sprawdzony bagaż, wyprasowana koszulka, spakowane żele, sprzęt. Wcześniej wydawało mi się, że drugi start w maratonie będzie łatwiejszy, teraz okazało się, że trema jest większa. Świetnie, że pojechaliśmy większą grupą, można było się rozluźnić, odprężyć, poznać się lepiej. W tym miejscu chciałbym powiedzieć, że jeszcze rok temu w większości się nie znaliśmy, teraz mam wrażenie, że znamy się „od zawsze”. Dorota, Justyna, Michał, Marek, Damian i ja – wspólnie w podróży, w hotelu, na trasie – te same fluidy, te same radości.

Planując strategię na start zdecydowałem się, że pobiegnę z Justyną i Markiem, którzy debiutowali na 42 km. Ta decyzja miała ogromne znaczenie przy opracowaniu planu na start w stolicy – chciałem pobiec szybciej niż w debiucie, ale przede wszystkim chciałem pobiec z przyjaciółmi, wiedziałem, że razem jesteśmy w stanie pobiec dobrze. Jednak wiązało się to też z pewnymi trudnościami dla mnie – zarówno Justyna jak i Marek są dużo lepszymi biegaczami ode mnie i musiałem naprawdę mocno przygotować się do tego, żeby nie zawieść nie tylko siebie ale i ich. Pracowałem bardzo solidnie ale pozostawał niepokój – „jak mi pójdzie w dniu startu?” Kilka tygodni przed maratonem opracowaliśmy plan w jakim czasie pokonujemy kolejne etapy, kiedy korzystamy ze stref bufetowych.

Rano w niedzielę powitał nas na starcie deszcz. Temperatura była dobra do biegania, ale wilgoć powodowała, że było dość zimno. Jednak na starcie rozgrzał nas „Sen o Warszawie”. Strzał startera i ruszyliśmy. Pierwsze 20 km biegliśmy w tempie nieco szybszym niż planowaliśmy, ale adrenalina, towarzystwo innych biegaczy, atmosfera niosła nas. Gdzieś kłębiła się myśl – „czy okupimy to <ścianą> po 30 km?” Raz kozie śmierć – biegniemy dalej, na 30 km zaczął się podbieg – spojrzałem na Marka – „zaczyna się”. Każdy maratończyk wie, że bieg naprawdę zaczyna się po trzydziestce. Jednak biegliśmy razem jak maszyna, w bardzo dobrym tempie – o 20 sekund na km lepiej niż zakładaliśmy. Aż do zbiegu na 36 km kiedy złapał mnie potworny skurcz w lewej nodze. To był moment, który zapamiętam do końca życia – uświadomiłem sobie nagle, że gdybym biegł sam to w tym miejscu zakończyłbym bieg. Nie byłem w stanie samodzielnie naprostować nogi, agrafkę do nakłucia mięśnia zamiast do pasa przyczepiłem do buta akurat w tej nodze, w której miałem skurcz. I wtedy Marek jak zawodowy fizjoterapeuta błyskawicznie pomógł mi zrobić przeprost. Mogłem biec dalej. Na ostatnich 2 km przyspieszyliśmy, wbiegliśmy na metę z idealnie tym samym czasem – jesteśmy sklasyfikowani na maratonie ex aequo, co traktuję jak symbol naszych wspólnych przeżyć. Pobiłem swój najlepszy czas w maratonie o prawie 14 min. Jestem bardzo szczęśliwy.  Jest taki plakat reklamujący maraton w Warszawie, na którym dwóch biegaczy wzruszonych i zmęczonych pada sobie na mecie w objęcia. Podpis pod plakatem brzmi „Musisz to zrobić, żeby zrozumieć”. To plakat o nas. Dziękuję wszystkim „Warszawskim Dzieciom” za niezapomniane chwile, za szacunek, przyjaźń, poświęcenie. Marzy mi się w przyszłym roku wyjazd jeszcze większej grupy z Klubu 42,2 na taki start.”